Atomowe okręty podwodne typu Seawolf miały być następcami długiej serii okrętów podwodnych typu Los Angeles. Prace projektowe nad nimi trwały w czasie zimnej wojny i gdy zakończyła się okazało się, że nowe rekiny oceanów są za drogie dla pokojowo nastawionego amerykańskiego społeczeństwa lat 90-tych.Pojawienie się na morzu radzieckich okrętów podwodnych projektu 971, znanych pod kodem NATO jako Akula, spowodowało, że przewaga US Navy pod wodą zaczęła maleć. Nowe radzieckie okręty zbliżyły się bowiem poziomem szumów do cichych i doskonałych okrętów typu Los Angeles. W związku z tym Amerykanie rozpoczęli prace nad ich następcami, miały to być jeszcze lepsze okręty i ponownie zapewnić przewagę US Navy pod falami mórz.
Program nowych okrętów rozpoczęto w 1982 roku, głównymi celami jakie zamierzano osiągnąć było usunięcie wad poprzedników, czyli zwiększenie prędkości i głębokości na którą mogą się zanurzyć. Dodatkowo planowano zwiększyć możliwości zabierania uzbrojenia.
W wyniku cięć w budżecie obronnym USA zamiast planowanej serii 30 okrętów autoryzowano fundusze na trzy jednostki, z których dwie pierwsze wykonano według standardowego projektu, natomiast trzecia jednostka została zmodyfikowana poprzez dodanie modułu pozwalającego na zabranie żołnierzy sił specjalnych. Wszystkie trzy okręty operują w ramach Floty Atlantyku i ich portem macierzystym jest Groton.

Opis konstrukcji
Okręty tego typu zostały zbudowane w konstrukcji dwukadłubowej. Kadłub mocny, o kształcie obłym, został wykonany ze stali HY-100, jako pierwsze amerykańskie okręty podwodne, dzięki czemu, oficjalnie, okręty bez problemów mogą zanurzyć się do głębokości 600 metrów . W późniejszych jednostkach zamierzano wykorzystać jeszcze mocniejszą stal, jednak te plany przekreśliło zakończenie serii.
Wymiary kadłuba poszczególnych okrętów są różne, pierwsze dwie jednostki serii wykonane w standardowym projekcie mają 107 metrów długości i 12,9 metra szerokości. Trzecia jednostka, USS "Jimmy Carter", której dodano przedział dla przewożenia sił specjalnych jest dłuższa o 30 metrów i wypiera 12100 ton wyporności podwodnej. Ze względu na to, że jednostki będą operować w rejonach gdzie występuje zalodzenie wód projektanci odeszli od tradycyjnego umiejscowienia dziobowych sterów głębokości na kiosku i przesunięto je na kadłub, gdzie mogą zostać schowanie w jego wnętrzu.
Cała jednostka została pokryta pokryciem bezechowym, znanym także jako anechonicznym, który pochłania sygnały aktywnych sonarów jak i odgłosy występujące przy opływie wody wokół kadłuba. Pokrycie oraz wyciszenie urządzeń napędowych pozwoliło na drastyczne ograniczenie hałasu w tym projekcie. Według oficjalnych danych przy prędkości 20 węzłów jednostki są nie do wykrycia przez systemy akustyczne.
Jednostki tego typu są napędzane dzięki reaktorowi atomowemu, chłodzonemu wodą reaktorowi firmy Westinghouse S6W, który przekazuje moc do dwóch turbin. Moc napędu wynosi 52000 koni mechanicznych. Moc przekazywana jest na jeden wał napędowy który zakończony jest pędnikiem wodnoodrzutowym, zamiast tradycyjnej śruby. Oficjalna prędkość podwodna okrętów typu "Seawolf" wynosi 35 węzłów. Paliwo do reaktora wystarcza na 15 lat eksploatacji po czym należy je wymienić.

Okręty tego typu zostały wyposażone w osiem wyrzutni torpedowych kalibru 660 mm , które zostały umieszczone po cztery na każdej burcie. Dzięki wkładkom można z nich wystrzeliwać typowy dla amerykańskich okrętów podwodnych arsenał obejmujący torpedy Mk-48 ADCAP, pociski przeciwokrętowe Harpoon czy pociski manewrujące Tomahawk. Ogólna ilość środków bojowych mogących zmieścić się na pokładzie to 50 sztuk w dowolnej kombinacji. W przypadku użycia okrętów do wojny minowej, każda jednostka może zabrać i postawić poprzez wyrzutnie torpedowe do 100 min morskich. Okręty tego typu nie wyposażono w kadłubowe wyrzutnie pocisków manewrujących typu Tomahawk, jakie miało część jednostek typu Los Angeles. Powodem były problemy z ich szczelnością oraz większe możliwości wyrzutni torpedowych.Jednostki tego typu zostały wyposażone w wabiki przeciwtorpedowe mające na celu mylenie płynących w stronę okrętów torped kierowanych. Dodatkowo na wyposażeniu okrętów znajduje się system walki radio-elektronicznej WLQ-4.

Wyposażenie elektroniczne okrętów to głównie kompleks hydroakustyczny BSY-2 w skład którego wchodzi dziobowa antena aktywno-pasywna umieszczona w dziobowym przedziale okrętu, sześciu anten pasywnych BQD-5, umieszczonych po trzy na każdej stronie kadłuba oraz dwóch sonarów holowanych TB-16 i TB-23. W czasie marszu na głębokości peryskopowej i na powierzchni używa się również radaru nawigacyjnego BPS-16, który na podnoszonym maszcie znajduje się w kiosku okrętu.
Zdolności bojowe okrętów typu Seawolf są znacznie większe niż typu Los Angeles, których wadą była dość skromna ilość przenoszonych pocisków. Zamykała się ona w liczbie 26 sztuk na wersji 688 i 38 sztuk na wersjach 688 Iproved i z wyrzutniami VLS. Skromne zapasy pocisków mogły w wypadku prawdziwej wojny ograniczać długość jednego patrolu. Magazyn amunicji na nowych jednostkach został powiększony o około 30%, tak że typ Seawolf zabiera na pokład łączną liczbę 50 rakiet, torped i min w różnych konfiguracjach. Liczba wyrzutni torpedowych została podwojona do ośmiu, a ich kaliber zwiekszył się z 533 mm. do 660 mm. W skład uzbrojenia wchodzą torpedy Gould Mk 48 ADCAP (ADvanced CAPability), przeciwokrętowe rakiety Boeing UGM-84 Harpoon, i manewrujące pociski Raytheon BGM-109 Tomahawk w wersji przeciwokrętowej TASM (Tomahawk Anti-Ship Missile) i przeciwlądowej TLAM (Tomahawk Land Attack Missile). Rakiety Raytheon BGM-109 Tomahawk TLAM mogą przenosić głowice atomowe, jednak standartowo jednostki typu Seawolf nie są wyposażone w tgo rodzaju uzbrojenie. Zwykle na pokładzie typu Seawlf znajduje się około 12 pocisków w wersji TLAM, około 20 torped, a resztę miejsca w magazynach zajmuą w różnych konfiguracjach rakiety Boeing UGM-84 Harpoon i pociski Raytheon BGM-109 Tomahawk TASM.
Całe uzbrojenie kontrolowane jest poprzez system dowodzenia i kierowania ogniem Lockheed Martin AN/BSY-2, który dokonuje precyzyjnych obliczeń TMA (Target Motion Analysis). Dodatkowo pociski Raytheon BGM-109 Tomahawk w obu wersjach wykorzystują system kierowania ogniem Raytheon Tac Mk 2 CCS (Command and Control System).
Głównym systemem wspomagania działań bojowych na typie Seawolf jest system pasywno-aktywny Lockheed Martin AN/BSY-2, który opiera się o sieć 70 procesorow Motorola 68030. System Lockheed Martin AN/BSY-2 skonstruowany został z założeniem rozdzielnego przetwarzania danych. Oznacza to, że jeden centralny komputer rozdziela zadania, zlecając je podległym komputerom do wykonania. Przewaga Takiego systemu polega na szybszym i sprawniejszym działaniu niż w wypadku pojedynczego dużego komputera, do którego spływają wszystkie dane, i który sam wykonuje wszystkie zadania tak jak system AN/BQQ-5D, wykorzystywany na wcześniejszych okrętach typu Los Angeles w wersji 688 i 688 z wyrzutniami VLS. Oznaczenie BSY-1/2 wymawiane jest jak "busy one/two" czyli "pracuś".
Do systemu Lockheed Martin AN/BSY-2 spływają informacje ze wszystkich czujników okrętowych. Informacje te zbierane są przez sferyczny przetwornik hydrololokacyjny na dziobie z ukladem aktywnym i pasywnym, przetwornik konforemny o niskiej częstotliwości pracujący w układzie pasywnym i hydrolokator aktywny krótkiego zasięgu Raytheon AN/BQS-24 MIDAS (Mine and Ice Detection Avoidance System) przeznaczony do wykrywania min i pracy pod lodem. Ponad to dane wysyłane są przez hydrolokatory holowane pasywne Lockheed Martin AN/TB-29A i AN/TB-16. Informacje do systemu Lockheed Martin AN/BSY-2 wysyła również holowany system celów pozornych dla torped i odbiornik emisji sygnałów akustycznych Northrop Grumman Corporation AN/WLY-1. Dodatkowo okręty typu Seawolf wyposażone są w system Raytheon SADS-TG (Submarine Active Detection System), który wykorzystywany jest do aktywnego wykrywania okrętów podwodnych.
Gdy jednostki typu Seawolf znajdują się w wynurzeniu, do prowadzenia obserwacji i nawigacji wykorzystywany jest Sperry Marine AN/BPS-16. Na kiosku zainstalowana jest również antena do wykrywania celów znajdujący się za horyzontem OTH (Over The Horizont).


Nazwa Stocznia Numer Poł. stępki Wodowanie W służbie
Seawolf General Dynamics - Groton SSN-21 25.10.1989 24.06.1995 19.07.1997
Connecticut General Dynamics - Groton SSN-22 14.09.1992 01.09.1997 11.12.1998
Jimmy Carter General Dynamics - Groton SSN-23 12.12.1995 05.06.2004 19.02.2005

Dane taktyczno-techniczne (SSN-21 i SSN-22):
Wyporność nawodna - 7460 [t]
Wyporność podwodna - 9137 [t]
Długość - 107 [m]
Szerokość - 12,9 [m]
Zanurzenie - 10,9 [m]
Napęd - reaktor atomowy S6W i 2 turbiny
Moc - 52000 [KM]
Prędkość nawodna - 25 [w]
Prędkość podwodna - 35 [w]
Głębokość zanurzenia - 600 [m]
Załoga - 133 osób

Uzbrojenie:
8 wyrzutni torpedowych kal. 660 mm
50 środków bojowych